fic

[FicJr] Kokoro kara no “PRESENT” (HBD Yama-P)

posted on 09 Apr 2007 22:25 by hasu-zazae in Fiction, Jpop

Title: Kokoro kara no PRESENT (HBD Yama-P *2007)
Author: hasu&beau
Pairing: Tomohisa Yamashita x Tegoshi Yuya
Rating: PG
Authors note:
อันนี้เป็นฟิควันเกิดยามะพี ที่ช่วยกันแต่งกับน้องสาว ตอนแรกกะจะให้เป็นแนวเศร้าๆ แต่ไหงเป็นงี้ได้ก็ไม่รู้ กร๊ากกกก ลองอ่านดูละกันค่ะ ที่สำคัญ Yama-chan~~ tanjyoubi omedetou~~~ ขอให้ยามะพีน่ารักน่าหยิกอย่างงี้ต่อไป ถึงนู๋จะแมนขึ้นจนคนฟังใจหายก็เต๊อะ ยังไงก็รักจ้า

ภาพของสองร่างที่กำลังคลอเคลียใกล้ชิดกันชัดเจนในทุกประสาทรับรู้ความรู้สึกคนมอง ร่างหนึ่ง เป็นเจ้าของเรือนกายบอบบาง ผิวขาวสะอาดตา นัยน์ตาเรียวสวยชวนหลงใหล กลีบปากบางแดงราวกับซากุระแรกแย้ม....คาเมนาชิ คาซึยะ

ส่วนอีกคนเล่า ผิวสีน้ำผึ้งชวนมอง ร่างกายที่เคยบอบบางไม่แพ้กัน บัดนี้กลับองอาจสมชาย กล้ามเนื้อสมส่วน นัยน์ตากลมโตแต่แฝงแววเจ้าเล่ห์น้อยๆเป็นสิ่งที่สะดุดตาที่สุดบนใบหน้าติดจะหวานเล็กๆ...ยามาชิตะ โทโมฮิสะ

ทั้งคู่กำลังยิ้มให้กันหวานซึ้งจับใจ แสดงถึงความรู้สึกดีๆที่มีให้กัน ทำเอาคนที่มองอยู่นั้นยิ้มตามไปด้วย

.

.

.

"เฮ้อ...ดีจังน้า~" เสียงใสพูดแต่ก็ยังคงไม่ละสายตาจากภาพตรงหน้า ใบหน้าน่ารักนั้นกำลังทำหน้าตาเคลิ้มฝัน แต่ความฝันของหนุ่มน้อยร่างบางๆที่แสนน่ารักต้องหยุดกลางคันเมื่อคำว่า 'The End' ตัวเบ้อเริ่มลอยมาแปะกลางจอสี่เหลี่ยม จอที่เขาเคยมองภาพของยามะพีและคาเมะยิ้มให้กันอย่างอ่อนหวาน...ทำเอาเทโงชิ ยูยะ หนึ่งในผู้ปวารณาตัวเป็นแฟนคลับละครเรื่องนี้อย่างเหนียวแน่นต้องบ่นอุบเมื่อรับรู้ว่า.........โนบุตะ จบแล้ว!!!!

"ว้า ไรอะ ไหงจบแล้วอ่ะ แล้วทีนี้จะเอาละครเรื่องไหนมาดูอ่ะ โหย เซ็งๆๆๆ" เจ้าของนัยน์ตากลมโต ปากอิ่มสวยพึมพำงึมงำกับตัวเอง เมื่อละครเรื่องโปรดอวสาน ถึงแม้จะเป็นวิดีโอที่อัดไว้ และดูจนเทปจะเปื่อยแล้วก็เหอะ แต่พอมันจบ ก็ใจหายเหมือนกันนี่นา

เมื่อบ่นพึมพัมเสร็จ คอก็เริ่มแห้ง เจ้าของร่างบางตากลมเลยตั้งใจว่าจะไปหาน้ำมากิน แต่ตาโต ๆ ก็ต้องสะดุดกึกเมื่อสายตาไปปะทะกับบางสิ่งบางอย่างบนผนังห้อง กระดาษที่เรียงรายไปด้วย วัน เดือน ปี...ก็แค่ปฏิทินธรรมดาๆ น่ะแหละ แต่สิ่งที่ทำให้คนน่ารักมีอันต้องชะงักก็คือ หมึกสีแดงที่วาดเป็นรูปหัวใจเด่นหราล้อมรอบวันที่ 9 เมษายนต่างหาก!!

เฮ้ย...วันที่ 9 เมษา!!!! แย่แล้วๆๆๆ ยูยะลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นหัวใจที่เขาบรรจงวาดมันเอาไว้เอง....9 เมษายน วันสำคัญของคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตเขา.....

วันเกิดยามะพี!!!!!!!!

แล้วอย่าถามอีกนะว่ายามะพีไหน....ก็....ก็ยามะพีที่เพิ่งอยู่ในทีวีเมื่อตะกี้ หนึ่งในตัวเอกของโนบุตะยังไงล่ะ!!

ร่างบางเริ่มนิ่วหน้า วันนี้ก็วันที่ 7 เข้าไปแล้ว เหลืออีกสองวัน แต่ยูยะกลับลืมซะสนิทใจ ขืนยามะพีรู้เข้าว่ายูยะลืมวันสำคัญขนาดนี้ล่ะก็.........อ๋า...ไม่อยากจะคิดเลย

แล้วอย่างนี้จะเอาเวลาที่ไหนมาหาของขวัญให้ยามาชิตะคุงสุดที่เลิฟได้ล่ะเนี่ย ความคิดของยูยะเริ่มสับสนวนไปวนมา คิดหนักว่าจะทำอย่างไรดี แต่สุดท้าย สิ่งเดียวที่ยูยะคิดออกก็คือ

....แย่แล้ว!!!!!!!!!!.....

"เฮ้อ....เฮ้อ....เฮ้อ....." เสียงถอนหายใจของคนแก้มยุ้ย ตาโต ดังขึ้นทุกๆสิบวินาที เที่ยงตรงซะยิ่งกว่านาฬิกาข้อมือที่ยามะพี่ซื้อให้เป็นของขวัญเมื่อปีก่อนซะอีก เมื่อวาน เขาเพิ่งจะระลึกได้ถึงวันเกิดยามะพี วันนี้...วันที่ 8 เมษายน ยูยะจังก็เลยได้แต่นั่งถอนหายใจ เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลา แปดโมงเช้า วันนี้เขาตั้งใจตื่นเช้าๆเพื่อจะได้มีเวลาหาของขวัญให้ยามะพีมากขึ้น แต่จนแล้วจนรอด ก็ยังไม่ปิ๊งไอเดียซักที ....ทำไงดี.... แล้วเวลาก็ล่วงเลยไปเปล่าๆโดยไม่เกิดประโยชน์ใดๆ ในที่สุด ยูยะก็เริ่มรำคาญตัวเอง ...เฮ้อ งั้นลองไปดูของในห้างดีกว่า เผื่อจะเจออะไรถูกใจบ้าง...

เมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ที่เป็นศูนย์รวมของคนไม่มีอะไรจะทำ เลยมาเดินชอปปิ้งฆ่าเวลาเล่นๆ ยูยะก็ครุ่นคิดไปต่างๆนานา คิ้วเรียวสวยขมวดติดกันจนแน่น แก้มยุ้ยๆ ดูเหมือนจะพองลมกว่าปกติ ร่างบางพาตัวเองเดินมาเรื่อยๆ แล้วก็หยุดกึก เหมือนคิดอะไรได้ซักอย่าง

....จริงสิ! วันก่อนยามะพีบอกว่านาฬิกาตกน้ำนี่ ดีล่ะๆ งั้นก็ซื้อนาฬิกาให้ซะเลย...

แล้วคิ้วที่ขมวดก็คลายออกมา ริมฝีปากอิ่มสวยแย้มยิ้มอย่างยินดี ก่อนที่ยูยะจะเดินลิ่วๆ ตรงไปที่ร้านนาฬิกาแบรนด์โปรดของคนรักทันที เมื่อมาถึงที่หมาย ยูยะก็ต้องตาลายกับเครื่องบอกเวลามากมายที่เรียงกันละลานตา แต่ละแบบก็อวดสรรพคุณชั้นเลิศ และรูปลักษณ์สวยงาม ทำเอาคนตาโตต้องเดินดูไปรอบๆเพื่อหาเรือนที่ถูกใจ

"อ๊ะ! ยูยะ ยูยะจังใช่มั้ยนั้นน่ะ" ยูยะสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มตะโกนเรียกชื่อของตน ...ใครกันนะ... คนถูกเรียกกวาดสายตาพร้อมแก้มป่องๆ ไปทั่วเพื่อหาเจ้าของเสียง

"เฮ้!~ ทางนี้ๆๆๆ" เมื่อหันไปตามทางของเสียง ยูยะน้อยก็ได้พบกับร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลายืนโบกมือไหวๆ ปากอิ่มยิ้มแย้มทันทีเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนส่งเสียงเรียกตน แล้วเดินไปหาร่างสูงที่ยืนอยู่อีกมุมของร้าน

"อาคานิชิซัง สวัสดีครับ" คนน่ารักก้มหัวทักทายอย่างนอบน้อมกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็น เพื่อนสนิทของยามะพี ก่อนที่จะเงยหน้ามายิ้มแฉ่งให้จิน

"แล้ว คาเมะล่ะครับ ไม่มาด้วยเหรอ" ยูยะพูดล้อๆ เมื่อเห็นข้างกายร่างสูงว่างเปล่า ไร้เงาของคาเมะจังคนงามที่ใครๆก็รู้กันว่า....จินจอง....

"อ๋อ รายนั้นเขาไปเลือกเสื้อผ้าอยู่น่ะ ส่วนฉันแยกมาซื้อนาฬิกา กะจะให้เป็นของขวัญไอ้พีมัน เห็นมันบ่นๆ ว่าทำเรือนเก่าเจ๊งซะละ ใช้ไม่ทันไรเลย ไอ้ปลาทองเอ๊ย" ร่างสูงพูดติดตลก พร้อมชูถุงประดับตราของร้านที่ทั้งคู่ยืนอยู่ แน่นอนว่าข้างในถุงมีกล่องของขวัญสีสวยอยู่ ยูยะพยักหน้าหงึกหงักรับฟัง

"อ่ะ งั้นฉันไปก่อนนะยูยะ เดี๋ยวคาซึยะเขาจะรอน่ะ" จินพูดพลางรีบเดินออกไปทันที กลัวคนรักจะคลาดสายตาตัวเองนาน หวงน่ะ รู้มั้ย....